|  
  Over ons  
  |

Welkom op de wereld! 

Zoals ik al schreef in mijn vorige blog, wilde ik graag thuis bevallen. Omdat ik tegen een zwangerschapsvergiftiging aan zat, werd ik uiteindelijk medisch en moest ik in het ziekenhuis gaan bevallen. Besloten werd, ook op ons verzoek, om de bevalling in te gaan leiden. Mooi en gek tegelijk; je weet dat je nu snel je kleine gaat ontmoeten! 

 

Omdat ik al een kleine 2 centimeter ontsluiting had, had een ballonnetje plaatsen geen zin meer. Ik kreeg in de avond medicatie om mijn baarmoederhals goed te laten verweken, en dan zou in de ochtend gekeken worden naar de stand van zaken en of mijn vliezen gebroken konden worden. Spannend allemaal, want je weet nu dat het bijna gaat beginnen! 

 

Om 22u kreeg ik de laatste dosis medicatie voor de nacht. Ik merkte al wel wat gerommel in mijn buik, en hierdoor was slapen toch erg lastig. Ik heb wat liggen dommelen en besloot om 2 uur toch maar om medicatie te vragen. Deze kreeg ik vlot; maar van slapen kwam het niet. Om 3 uur voelde ik namelijk iets knappen en braken mijn vliezen. Stiekem was ik hier wel blij mee; mijn lichaam pakte het nu zelf op, zonder dat er veel voor nodig was. 

 

Er kwamen krampen. Krampen werden weeën. Al snel kwamen deze om de 3 minuten en waren ze behoorlijk intensief. Het was voor mij dan ook een aardige domper toen om 6 uur bleek dat ik net op 3 centimeter ontsluiting zat. Ik besloot om een ruggenprik te vragen; ik had rust nodig om even bij te tanken en energie op te doen. Het duurde láng voordat de anesthesist kwam; maar om 9 uur zat de ruggenprik erin. 

 

Toen ik om 11 uur werd gecheckt, bleek ik net 4 centimeter ontsluiting te hebben. Op dat moment was ik érg blij met die ruggenprik, want het leek wel een erg lang verhaal te gaan worden zo. De verloskundige besloot me weeën opwekkers te geven. Prima. Het infuus zat al en ik had een ruggenprik, dus ik zou er weinig van mee krijgen. 

 

Om 12.15u vond ik die ruggenprik afnemen in werking. Ik moest weer gaan puffen om de weeën op te vangen. Totdat het wel erg als persdrang voelde, en ik toch maar besloot de verpleegkundige op te piepen. Zij moest weer de verloskundige oppiepen, maar om 12.40u kwam het verlossende antwoord: ik zat al op 10 centimeter en mocht gaan persen. 

 

En zo slecht als ik in ‘goede weeën  en ontsluiting krijgen’ ben, zo goed ben ik in persen. 15 minuten later lag ons lieve mannetje in mijn armen. Welkom op de wereld, lieve Luca! 

 

Liefs Petra 

@petraruns.nl