|  
  Over ons  
  |

Leiden, volgen of sturen? 

Opvoeden is eigenlijk niet veel meer dan continue de keuze maken; 

Ga ik leiden, volgen of sturen? 

Omdat opvoeden best in-gewikkeld kan zijn, zorg ik er in mijn werk vooral voor om ouders te voorzien van de meest makkelijke handreikingen. We moeten het vooral niet moeilijker maken dan het al is, toch? Ik ben een groot fan van ont-wikkelen van alles wat, in eerste instantie, nogal in-gewikkeld lijkt. Zoiets als een kersvers mens begeleiden tijdens de eerste jaren van het leven, bijvoorbeeld. 

Met deze vraag; Ga ik leiden, volgen of sturen? Help je jezelf, een stukje sneller uit de twijfels en durf je gaandeweg steeds meer te vertrouwen op je gevoel. Want geloof me…je weet het wel. En je kunt het ook. Heel goed zelfs. Dat hele opvoeden, waar je vooraf geen cursus of opleiding in hebt gevolgd, maar wat je wel even zomaar moet kunnen. You can do this! 

Lees je even mee? 

 

’t Is me namelijk nogal een verantwoordelijkheid, zeg. Wat zo’n klein, lief frummeltje, mens zomaar even met zich mee brengt jouw dagelijks leven. 

De boel kan behoorlijk op z’n kop komen te staan in jullie leven wanneer je vader of moeder wordt. De dagelijkse verantwoordelijkheden, de continue doorgaande zorg voor je pasgeboren wonder. Het is waarschijnlijk het mooiste wat je overkomen mag, maar zeker niet altijd het makkelijkste klusje.  

Ik kan je niet zeggen hoe vaak ik zelf boven de wieg, de box of de wipstoel heb gestaan, kijkend naar mijn kind en me afvragend wat het, in de lieve vrede, van me nodig had. Waarom hij huilde. Waarom zij maar bleef kronkelen. Waarom die billetjes maar niet minder rood werden. Waarom dat harde buikje maar niet zachter leek te worden. Waarom die frustratie, in dat huiltje, me niet gelijk het antwoord gaf voor het ongenoegen waar mijn lieve Toverbal, overduidelijk mee worstelde.  

Vragen, vragen, vragen. Twijfels, twijfels, twijfels. You just never know… 

 

Alhoewel…  

Da’s niet helemaal waar. 

Waar jouw kind plezier aan beleeft? Ik heb geen idee. Maar jij wel. 

Waar jouw kind gefrustreerd door raakt? Ik heb geen idee. Maar jij wel. 

Waar jouw kind zich durft en kan overgeven aan totale ontspanning? Ik zou het werkelijk, vanaf hier, niet weten. Maar jij weet het wel. 

Echt waar. Zelfs als je denkt dat je het helemaal niet meer ‘weet’. 

Jij leert jouw kind kennen door, in eerste instantie, vooral maar eens even heel rustig achterover te leunen! Kijk en volg. Da’s alles. Volg gewoon eens je kind een tijd lang. Gedurende de dag. Wanneer kreunt het? Wanneer kirt het? Wanneer valt het diep en rozig in slaap en wanneer juist niet? 

Wanneer grijp jij in? Wanneer ga jij jouw kind (bege-)leiden? 

En wanneer volg jij jouw kind, vanaf een afstandje en laat je gebeuren wat er gebeurt? Wanneer stuur jij een beetje bij? Zorg jij dat er ruimte is voor spel in de box, maar duw je het speeltje niet direct in de hand? 

Leiden, volgen of sturen… 

 

Je hebt zo’n leidraadje als deze vraag, helemaal niet dagelijks nodig.  

Maar middenin zo’n periode waarin je ’t allemaal even niet meer weet, kan het zo handig zijn om het op een briefje op je aanrechtblad te leggen. 

Pal voor je neus, op de plek waar je, tig keer per dag staat. (Soms meer dan je lief is 😉 

Schrijf het op. 3 woorden maar. Leiden – Volgen – Sturen. 

En grijp er naar terug wanneer je behoefte hebt aan overzicht. 

De antwoorden zullen zich aandienen. Door de taal die jouw lieve kind al vanaf dag één spreekt en die wij, als volwassenen, soms een beetje verleerd zijn… de taal van het hart en de taal van het lichaam. 

Kijk, volg, leid, of stuur. 

 

Keep it simple. ’t Leven is al ingewikkeld genoeg. 

 

Liefs, Siska